IJs

Je maakt wat mee op een slapeloze nacht…
Zaterdag is het grote moment dat ik de familie mag verwennen met een ijstaart. In verband met mijn verjaardagsdiner ging ik op zoek naar een mooie manier om mijn zelfgemaakte roomijs te presenteren dat ik bereid volgens de receptuur van faceboekvriend en oude bekende Kees Raat. Ik ken Kees uit de tijd dat ik redacteur was en aan zijn workshop bonbons maken meedeed omdat ik er een artikeltje over zou gaan schrijven. Mijn moeder was er bij.
Destijds was ik o.a. Culinair redacteur bij tijdschrift Vriendin. Dat betekende perslunches – mwoah geen straf – champagneproeverijen, krom liggen van het lachen tegen de gevel van de Bijenkorf na een avond Shibli met dinnetje Marceline en meer leuks. Wat een tijd!
In 2007 ging ik nog met mijn toenmalige lief rechtstreeks vanuit Sicilië even bij Kees langs op de Haarlemmerstraat (inmiddels heeft hij Metropolitandeli op de Warmoesstraat, achter de Bijenkorf en verdomd, cannoli verkoopt-ie ook!) en liet hij mij heel trots zijn vers gedraaide hazelnootijs proeven. Als je eenmaal ijs hebt gegeten in Sicilië wil je niets anders meer, vond ik toen nog, maar Kees doet er echt niet voor onder. Sterker nog, wat mij betreft is hij dé ijsmeester van Nederland. Inmiddels verkoopt hij maar liefst zestien smaken. Zijn heerlijke boek IJstijd, dat ik graag voor mijn verjaardag wilde hebben, kreeg ik vorig jaar van mijn zoon Alessandro en zijn lief Lisa. Het bevat recepten die over het algemeen minder zoet en vet zijn en alles is bovendien in grammen aangeduid, wat het heel prettig maakt om mee te werken.

ijstijd

De recepten moesten natuurlijk eerst getest worden in de afgelopen weken. Resultaat: 2 kilo erbij. Dat kwam door het onweerstaanbare chocolade-ijs. De pistache en hazelnoot had ik op een eetlepel na niet verder gegeten en liet ik mijn moeder proeven.
‘Wat vind je ervan?’ vroeg ik, toch enigszins gespannen.
Ze proefde heel aandachtig, met de ogen gesloten en vroeg vervolgens heel streng of ik soms van plan was om alles zelf op te eten.
‘Dat is niet goed voor je!’ zei ze nog. Dat klopt, dat had ik al ondervonden.
‘Nee mam, ik gooi het weg en voor zaterdag maak ik nieuwe,’ zei ik.
Ma’s ogen vlogen open. ‘ Weggooien? Dat méén je niet! Geef maar mee,’ zei ze toen heel beslist en wilde meteen de recepten.
Goed… op zoek dus naar iets decoratiefs op de ijstaart kwam ik terecht bij zelf suiker spinnen en een recept waar maisstroop in voorkwam. Ik had geen idee wat het was en belandde bij een artikel van facebookvriend Guido Jonkers (http://www.wanttoknow.nl,) waarvoor ik in een ver verleden, na mijn tijd bij Vriendin, inmiddels auteur van o.a. heksenboeken, een leuke opdracht mocht doen m.b.t de elementen. En zo is de cirkel van heden en verleden ook weer rond :) Oh ja, en de maisstroop laat ik dankzij Guido maar voor wat het is.