Kontje

Het kind heeft een huis gekocht en gaat op de dag dat hij 25 wordt verhuizen. En nu zitten we met z’n allen bij de notaris, ook opa en oma. Het is net alsof we hem naar een bruiloft begeleiden, maar dan anders. Je eerste huis kopen, het is niet niks.
De notaris heeft een schrille stem waardoor het onmogelijk is in slaap te sukkelen. Na 45 minuten non stop voorlezen en ondertekenen is het eindelijk tijd voor een broodje.
Ik rijd op mijn scooter, half in gedachten verzonken, over het fietspad terug naar de stad en word prompt aangehouden door een vriendelijke politieagente met sproetjes en bruine ogen. Ze doet erg haar best streng te zijn, maar de zon piept tussen de wolken door en belooft beter weer. Ik lach vrolijk en roep uit: ‘Ik ben de weg kwijt! Sorry.’ Zonder gedoe mag ik zowaar doorrijden.
Even later zitten zoonlief en ik op een bankje op het Stationsplein met onze broodjes, tussen hagel- en regenbui en uitschrijving bij de Burgerlijke Stand in en dwalen mijn gedachten opnieuw af. Even was ik bij de bakker binnen en nam mijn peuter de gelegenheid om naar buiten te lopen, in no time al zijn kleren uit te trekken en juichend in de fontein te springen. Onder grote hilariteit van alle omstanders rende hij daar vrij en blij in zijn blote kontje rond. Het lijkt nog zo kort geleden, maar er zijn echt al 22 jaar voorbij.
Ik moet even wat wegslikken.
Op naar een nieuwe fase in onze levens.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *