Oude doos 2: De coach

Stop

Gierend van de zenuwen sta ik in het kleine kamertje van mijn coach. Ik heb haar op internet gevonden. Ze lijkt me heel professioneel, met veel kennis van zaken. Ze schreef over zichzelf dat ze wonderen kan verrichten. Niet haar woorden, stond erbij, maar die van haar dankbare pupillen.
Tegenover mij, op de bank, zit een zakelijke type van ongeveer veertig met een verveeld gezicht en ongeïnteresseerde blik. Ze slaat haar armen over elkaar, haar kin (wat een lange kin heeft ze!) is opgeheven naar mij. Ze draagt een neutrale witte blouse en een zwarte nette broek en lelijke, zwarte lakschoenen, college stijl.
‘Begin maar,’ zegt ze op koele toon terwijl ze op haar horloge kijkt.
Verend op een been lees ik de eerste zes zinnen op heel levendige toon (vind ik zelf) voor: ‘Heksen… (stilte). Alleen het woord al spreekt onmiddellijk tot de verbeelding. Vrouwen en mannen die door middel van magie en rituelen in staat zijn om de natuurlijke elementen te beïnvloeden. Behept met helderziende gaven kunnen ze mensen doorgronden en gebeurtenissen voorspellen. Ze houden zich bezig met diverse vormen van heelkunde…’
‘Stop!’ onderbreekt de coach me met schrille stem en felle, priemende ogen. ‘Dit kan niet, dit kan écht niet. Als je wilt dat iedereen wegloopt moet je zo doorgaan. Dit kán niet. Alles op één toon!’
Ze gaat enorm te keer. Ik betaal haar daarvoor, dus ik luister gedwee.

Gewoon vertellen

‘Kom maar door met die kritiek, ik kan het goed hebben,’ zeg ik dapper.
‘Leg die 14 blaadjes onmiddellijk opzij. Uit het hoofd. Hopla.’ Ze beveelt het me allemaal vanaf de bank en blijft zelf zitten.
Ik schuif alles met tegenzin opzij, pen wat kernwoorden neer en begin opnieuw.
‘Gewoon vertellen,’ zegt mijn coach. Ze slaat haar haar benen over elkaar en wipt met haar voet. ‘Gewoon grapjes maken.’
Met op elkaar geklemde lippen kijkt ze me van over haar brillenglazen aan, de handen gevouwen in haar schoot. Ze lijkt een beetje op een hamster, met geelwit krulletjeshaar. De krulletjes wippen verontwaardigd mee als ze haar hoofd schudt.
Ik moet een paar keer opnieuw beginnen. Er valt een lange stilte als ik doorga en verstrikt raak in mijn verhaal. ‘Eh… wacht even, wat was het ook weer… Ik eh… oh ja, wacht, ik weet het weer.’
‘Tjongejonge,’ zegt ze. ‘Nou, ga door.’
‘Ja, maar ik denk dat het niet goed is, het zit niet helemaal in mijn hoofd.’
‘Dat moet ook niet. Je moet het niet uit je hoofd leren, je moet vertellen. Vertellen! Snap je?’
‘Dat probeer ik.’ Ik adem diep in.
Ze gaat verzitten, nu is het de andere voet die wipt. Haar handen leunen op de bank.

Drama

Drie zinnen later is haar aandacht plots gevangen door een plant in de vensterbank. Even later vestigt ze haar blik op iets achter mij. Ik draai me om en kijk met haar mee. Niets te zien. Alleen de muur achter mij.
De coach kijkt weer op haar horloge. Ik heb genoeg verteld, vindt ze. ‘Het duizelt me. Kan hier niets mee. Eerlijk. Wat heb je nu eigenlijk verteld? Weet je het zelf? Weet je zelf wat je hebt verteld?’
‘Nou ja, eh…’ Tja, het is nietszeggend, weet ik zelf.
‘Je moet maar flink oefenen, anders wordt het niks hoor. Echt slecht. Drama. Tjongejonge. We zijn klaar hier.’ Het is twintig minuten voor tijd.
Ik lach zenuwachtig. ‘Drama?’
Wat een onaardig mens. En ze is vreselijk duur. Duur is in sommige gevallen goed, dan koop je kwaliteit, maar niet in dit geval. Wat een slechte coach, wat een afgrijselijk, verschrikkelijk, vervelend, onredelijk, afschuwelijk mens. Kritiek, prima, maar ze kon toch naast me gaan staan en het voordoen? Wat kost een beetje vriendelijkheid? Maar nee! (Ik moet natuurlijk wel de volle poet betalen.)
Heb ik nog vragen? Nee? Dan kan ik gaan.
De coach houdt de deur voor me open van het kleine flatje waar ze woont. Ik stap de galerij weer op. De deur knalt dicht. Het voelt alsof ik de straat ben opgeschopt. Mijn verhaal is een ramp en dat blijft het. Ik ben niet veel wijzer, behalve dan mijn verhaal nergens op slaat.

Bewustzijnsontwikkeling

Mijn lezing ontbeert nog iedere structuur (story of my life). De coach, de enige die mij had kunnen helpen, begreep het niet. Oei, slechte zaak. Ik ben op hetzelfde punt als eerder deze week, voor ik haar inschakelde.
Hoe leg ik in enkele zinnen uit wat hekserij is? Hoe houd ik de aandacht van mijn publiek vast? En hoe kom ik zo zelfverzekerd mogelijk over?
Maar hekserij is moeilijk uit te leggen. Een bewustzijnsontwikkeling laat zich nooit vangen in enkele woorden, dat moet je ervaren en het is voor iedereen anders.
Eigen schuld dat het nu niet lukt. Ik ben een schrijver van niks en een heks van niks! Tegen iedereen roepen dat alles wat je wilt heus kan (magie), maar ondertussen…