Oude doos 6: De Lezing

Bezem

De zaal is stampvol, de mensen staan tot helemaal achterin opgepropt. Oh jee, die komen allemaal voor mij. Ook mijn vrienden, die mij stralend en verwachtingsvol aankijken.
Ik werk me naar voren, ga zitten aan een lange tafel die bestemd is voor zeker vier personen. Jammer van het leuk bedachte tafeltje, geen tijd.
Ik test de microfoon, schenk in alle rust water in en ben wonderlijk kalm. Het is muisstil.
Dan kijk ik recht het publiek in en zeg: ‘Dames en heren, mijn naam is Claudia van der Sluis, maar dat wist u vast al. Laat ik u allereerst mijn excuses aanbieden voor mijn late komst. Onze auto is weggesleept door de politie en mijn bezem lag achterin. Ik kon dus ook niet vliegen…’
Niemand lacht.

Godin

Ik zit achter een meterslange tafel waar ik bijna achter verdwijn. Mijn stem klinkt rustig. Ik vertel over hekserij. Het gaat allemaal als in een roes voorbij, alsof ik nooit anders heb gedaan. Geen spoor van zenuwen, niks.
Al snel stap ik over op vragen. Ik vind het erg moeilijk om zomaar uit mezelf te vertellen. Gelukkig zijn er veel vragen. Het halfuurtje is zo voorbij.
Een van mijn vrienden vraagt om me te helpen nog iets over de rol van de Godin. Omdat ik daar zelf niet zoveel mee heb, de verering van de Godin, heb ik dat overgeslagen, maar ik was ook erg bang om dingen te vergeten en zie, dan gebeurt het juist. De Godin is natuurlijk wel belangrijk.
Tijdens de laatste vraag komt Jur binnen. Hij schuift op de achterste rij aan. Er zijn al wat mensen vertrokken. Ze zijn misschien teleurgesteld, hekserij heeft nu eenmaal niets met Harry Potter te maken.
Er klinkt applaus als ik klaar ben. Opgelucht stap ik van het podium. Enkele mensen komen naar me toe om met me te praten.
Nu naar de stand om te signeren. Een van mijn vrienden gaat met me mee. Er komen veel mensen uit de zaal aan mijn stand en ik ben vrolijk en opgelucht dat die lezing achter de rug is.
Maar het was niet zo vreselijk als ik dacht.
Ik heb het overleefd.