Oude doos 8: Aapjes kijken

(September 2001)

De Etos Energy beurs

De chef redacteur van Body &Mind, waar ik als freelancer voor schrijf, heeft me benaderd met de vraag of ik aanstaande zaterdag wil meedoen aan een ronde-tafel gesprek op de Etos Energy beurs. Het onderwerp is spiritualiteit. Hekserij past daar goed bij. Patty Harpenau was er de vorige dag. Er zullen ook andere schrijvers zijn, maar er staat niet bij wie.
Ik heb een hectische week achter de rug. Eerst twee dagen Denemarken op een persreisje, dan naar Rotterdam, inclusief treinstoring, blauwbekkend in de kou en een bezoek aan de Elf Fantasywinkel voor een gesprekje over de heksenmarkt in april op de Elf Fantasy Fair, dan Radio Rijnmond en daarom heel laat thuis.
Maar beloofd is beloofd, ik doe die beurs, al ben ik bék-af.

Workshop Moderne Heksen

Om 12.00 uur ben ik present. In de stand staan twee tafels tegenover elkaar met microfoons.
‘Fijn dat je er bent. Jij gaat dus een workshop Moderne Heksen doen,’ zegt Toon, de uitgever van het blad tegen mij. Hij schudt mij hartelijk de hand.
‘Workshop?’
‘Een lezing dan?’ peilt Toon. ‘Oké, het wordt gewoon een vraag en antwoordgesprek,’ zegt hij met een zucht als ik langzaam nee schud.
‘Het zou toch een ronde tafelgesprek worden?’
‘Ja… ja… dat is het ook,’ zegt hij snel. ‘Met publiek, die schuiven aan. We beginnen om 1 uur en dan nog eens om 2 uur, oké?’
Hij voegt er aan toe dat hij gisteren een fantàstische schrijfster had. Een echte entertainer, die deed iets met het publiek.

Aura

Even later loop ik langs de klapper. Workshop Moderne Heksen door Claudia van der Sluis, lees ik. Heeft-ie het er toch opgezet.
Nou vooruit. Ik steek van wal tegen het toegestroomde publiek, ongeveer tien vrouwen die walmend van de parfum voor de stand staan. Dit is ten slotte de Etos Energy beurs, het gaat hier om de nieuwste acrylnagels, het gekste kleurtje voor in je haar en meer van dat fraais.
Enkele mensen lopen weg, maar er schuiven een paar aan mijn tafel die vragen stellen.
Een heks? Puh, het zal wel. Ze staan al snel verveeld op en vertrekken weer en er zijn even geen nieuwe gegadigden. Help! Wat doe ik nou fout?
Vragend kijk ik rond. De rest loopt ook weg.
Het ligt aan mij. Mijn aura straalt uit dat ik me hier totaal niet op mijn plek voel. Maar ik hou ook van tutten met make-up en valse nagels. Alleen niet nu, niet vandaag!
Een ommetje dan maar.

Aapjes kijken

Aan mijn tafel zitten twee meisjes waarvan er een erg nerveus lijkt, zie ik als ik na tien minuten terug kom.
‘Komen jullie voor mij?’ vraag ik. ‘Wat gezellig. ‘Wat kan ik voor jullie doen?’
Het ene meisje kijkt me met grote ogen aan. Dan begint ze te huilen. Met horten en stoten vertelt ze een warrig verhaal, waar ik in eerste instantie geen touw aan kan vastknopen. De andere plekken aan de tafel worden ingenomen door vier vrouwen.
‘Zal ik even wachten?’ zegt het meisje gesmoord.
Ik knik. ‘Ik maak zo alle tijd voor je.’

De vier vrouwen aan de andere kant van de tafel staren mij met koeienogen. Hun monden hangen nog net niet open.
‘Hebben jullie vragen?’ glimlach ik zo vriendelijk mogelijk. ‘Wat willen jullie weten?’
Schaapachtig schudden ze van nee.
‘Helemaal niks?’
Weer nee.
Wat komen ze doen dan? Aapjes kijken?

Tijgerlegging

Een wil toch iets kwijt. Ze draagt een dunne tijgerlegging en haar push up bh toon twee kleine opgespannen borsten die haar bloesje bijna uit kukelen. Zonnebankbruin is ze, met grote dikke lichtroze lippen. Haar korte kapsel staat stijf van de lak. ‘Nou, ik heb in je boek gekeken, maarrre…. dat is hetzelfde als paranormaal hoor,’ zegt ze met een plat Amsterdams accent. ‘Dus waarom jullie je zo nodig heksen moeten noemen begrijp ik niet.’
‘Het gaat om de vorm waarin het gegoten wordt,’ zeg ik en vertel heel kort iets over magie en rituelen en de jaar- en maanfeesten. Over religie moet ik maar niet beginnen.
Haar vriendin, die haar tweelingzus kon zijn (zebralegging) bekijkt me spottend, de ogen iets samengeknepen.
‘U kijkt alsof u denkt, het zal wel,’ zeg ik tegen haar. Jammer dat mensen zich zo gedragen, zo negatief en veroordelend.
De vrouw zegt niets. Haar mondhoeken buigen naar beneden, ze kijkt nu over mijn hoofd alsof ik niet besta.
Haar vriendin, die zojuist tegen me sprak gaat door en begint nu allerlei vragen te stellen. Ze blijkt toch wel het een en ander van hekserij te weten. Ze wil me testen. Even kijken of ik echt ben.
Ik blijf vriendelijk en ga niet teveel op haar verhaal in.
Ze staren me nog even spottend aan en staan dan eindelijk van tafel op.

Meisje

De andere twee hebben nog steeds niets gezegd, ze stoten elkaar alleen af en toe aan. Ik wens ze een fijne middag en richt me dan tot het meisje dat geduldig zit te wachten. Daar neem ik alle tijd voor. Ze is erg in de war, er gebeuren dingen die ze niet begrijpt, ze ziet overal een betekenis achter. Ik praat met haar, verwijs haar naar haar huisarts, vertel wat grapjes waardoor ze ontspant en wens haar veel sterkte.
Hopelijk helpt het echt, dan ben ik vandaag niet voor niets geweest.