Schoenen

Op de stoep staat de meteropnemer van de Nuon, een magere man met een ruig stoppelbaardje en sluik zwart haar waar al wat flink grijs doorheen schemert. Zo te zien heeft hij gisteravond ter een halve fles whiskey achterover geklokt en twee pakjes sigaretten erbij opgerookt.
Mijn oudste poes, vijftien jaar, schurkt tegen zijn benen, ze wil naar binnen.
Het is tjokvol in de kleine hal. Er liggen schoenen, sneakers, laarzen en een paar jassen en ook nog wat tijdschriften waarvan ik nog niet besloten heb welke er weg moeten.
‘Even die spullen opzij, meneer,’ zeg ik. De poes glipt naar boven, ik stapel jassen en tijdschriften op de trap.
Hij doet hetzelfde met mijn schoenen aan de zijkant van de Curverkist die voor de meterkast staat en probeert het ding dan van z’n plek te krijgen.
tumblr_o7syo040wh1r4fkb8o1_500‘Zo,’ zegt hij, ‘zooo.’ Hij loopt een beetje rood aan.
‘Schoenen,’ zeg ik en kijk toe hoe hij het klusje klaart. Het lukt.
‘Mevrouw, ik heb thuis drie vrouwen, ik weet er alles van.’ Er volgt een diepe zucht.
De kast gaat open, hij schijnt erin met een zaklamp, tuurt en houdt zijn meter ervoor. ‘Dat is nogal wat zeg. De hoevéélheid.’
Ik schrik. Moet ik straks  gaan bijbetalen? Of bedoelt hij mijn schoenen?
‘Nou, dat valt eigenlijk wel mee hoor.’
Hij kijkt op. ‘Oh mevrouw, ik bedoel mijn dochters! Ze zijn in de puberteit.’
‘Puberdochters? Ik heb met u te doen.’
Luxe (lees extravagant dure) schoenenwinkels en twee stampende prinsessen, begrijp ik. “Ik wil die papa, nee die!” Duwen tegen zusje: “Ik wil niet dezelfde als jij en ik koos die eerder!” Zulke taferelen.
Hij zucht nog eens en zegt: ‘Mevrouw… het is…’ hij schudt zijn hoofd, een vleug van woede en tegelijkertijd ontgoocheling en gelatenheid trekken in een enkele seconde langs. ‘Nou ja, ik laat het maar. Wilt u geloven dat ik dolblij ben dat ik op mijn werk ben?’
Zijn stem klinkt een stukje lichter bij die laatste zin.
Hij steekt zijn hand op, wenst me een fijne dag en trekt weer verder van deur tot deur.