Jeugd (10-13): Zeep!

jeugdromanZeep verscheen in 1997, in de tijd dat de gulden nog bestond. Het boek werd een enorm uitleensucces, Almere had er maar liefst 12 exemplaren van in de Centrale bibliotheek. Ook op de boekenlijst ontbrak Zeep niet.

Achterflap: Sinds een maand zit Annemieke in HAVO 3. Sinds een maand is ze stapelmesjokke verliefd. Op Rob. Maar Rob heeft al een vriendin en is gek op meisjes. Op wel heel veel meisjes. Annemieke gaat door diepe dalen, maar bevindt zich ook regelmatig in de zevende hemel. Haar vriendinnen leven mee…of werken tegen. Kortom: een echte soap.

NBD|Biblion recensie

Het leven valt niet mee als je 15 bent en verliefd. Annemieke weet er alles van en de lezer leeft mee op de golven van haar wel en wee op school (Havo 3), thuis, met vrienden en vriendinnen. Ze beleeft in korte tijd zo’n beetje alles wat er in dat wereldje rondgaat zoals: verliefd (op de verkeerde jongen), haat en nijd met haar rivale, roken en drugs, vriendinnen die het huis ontvluchten omdat ze door de ouders aan hun lot worden overgelaten of niet begrepen worden. Een van de moeders verlaat haar gezin om een lesbische verhouding aan te gaan. Seks speelt natuurlijk ook een grote rol en het verkennen van alle grenzen. Dit turbulente bestaan komt ook zeer goed uit in het taalgebruik. Je hoeft je nooit af te vragen wat er bedoeld wordt, want het is recht voor z’n raap en niet erg subtiel, levensecht dus. De strekking en de sfeer zijn positief en het nuchtere verstand blijft toch favoriet. Humor ontbreekt niet en het boeit zo, dat je het achter elkaar uitleest. Vanaf ca. 13 jaar kun je je volledig inleven in alle perikelen. Stripachtige omslagtekening van een huilend meisje.  (Biblion recensie, H. Koch.)

Fragment

WAT MAAKT HET UIT, JE KAN TOCH VAN TWEE JONGENS HOUDEN?

Sanne weet nog niets van mijn liefde voor Rob, zij denkt dat Andy mijn enige grote liefde is.
Sinds dat concert hebben we zogenaamd verkering met Howe en Andy en onder schooltijd schrijven we elkaar over de avonturen die we met ze beleven. Sanne verzint het meest. Met Howe, de drummer van de Hunks, beleeft ze de gekste dingen.
Ook al is Rob nu in mijn leven, ik ga ’s avonds nog steeds slapen met Andy’s stem in mijn oor. Het is anders dan met Rob, want die is echt en dichtbij. Andy niet. Maar wat maakt dat uit, je kan toch best van twee jongens houden? Dat doet Sanne ook. Die heeft aan de lopende band verkering.

Ik zit bij haar op bed in mijn nachtjapon. Minstens één keer in de twee weken logeer ik bij haar. Ze is mooi, Sanne. Met haar lange blonde haar en grote grijze ogen heeft ze veel succes bij de jongens. Bij de meisjes trouwens ook, iedereen wil met haar omgaan. Ik weet niet wàt haar anders maakt dan anderen, maar ben wel van plan om daar achter te komen.
Sanne legt de borstel weg en smeert haar gezicht in met een nachtcrème van haar moeder. Ze wil graag een perzikhuidje houden en is doodsbang voor pukkels. Het is haar grootste nachtmerrie, zeker omdat ze het in haar hoofd heeft gezet fotomodel te worden.
‘Ik ga een boek schrijven over de Hunks,’ zegt ze. ‘Het eerste hoofdstuk is al af. Zal ik een stukje voorlezen? Ik hoop dat het als vervolgverhaal in het fanclubblad komt.’
Sanne heeft altijd van die fantastische ideeën! Waarom ben ik niet op het idee gekomen een boek te schrijven?
‘Nou, laat maar horen.’
Ze buigt zich over haar blocnote en begint te lezen: ‘O Andy,’ zei Annemieke. ‘Lieve Andy toch. Waarom maak je het uit? Nu breek je mijn hart. Wie is het?’
Hij keek haar triest aan. ‘Ik kan er niets aan doen, Annemieke. Ik ben verliefd, ongelooflijk stapelverliefd. Het is sterker dan mijzelf, zo heb ik het niet gewild. Zij en ik hebben het stilge-houden voor de omgeving, maar nu moet ik het je echt zeggen, ik kan mijn liefde voor haar niet langer geheim houden.’
Sanne kijkt even op en giechelt. ‘Goed hè.’
Ik haal mijn schouders op. ‘En op wie dan? Op wie is hij verliefd?’
Sanne buigt haar hoofd. ‘Wacht maar af,’ zegt ze en leest verder: Andy zuchtte en keek naar de maan en de sterren, héél dromerig.
Annemieke moest natuurlijk huilen. Hij was dus op een ander. Wat een drama, wat een ramp. Arme Annemieke. Ze hield zo van Andy. Maar ja, liefde kun je natuurlijk niet dwingen en zo kwam het dat…
‘Op wie dan,’ onderbreek ik haar ongeduldig.
‘Ssst,’ zegt ze. Zo kwam het dat Andy had besloten zijn hart te volgen. ‘Ik hou nu van Sanne,’ zei hij. ‘Ik ben gek op haar prachtige blonde haren en stralende blauwe ogen.’
‘Grijs. Je hebt grijze ogen.’
‘Sst. Ik heb altijd al blauwe ogen gewild.’
‘Idioot gedoe.’
Hij kuste Annemieke nog eenmaal op de wang en draaide zich om. Stil liep hij terug naar de zaal waar zijn fans op hem wachtten en hij begon te zingen, een hartverscheurend lied: ‘Love ain’t here anymore / no no, now is the right time / love ain’t here anymore / it’s gone away / to a town called yesterday.’
‘Shit,’ zeg ik en spring overeind.
Ik vind het een slecht teken dat Sanne in haar fantasie een vriendje van mij wil afpakken. Ik zal het niet in mijn hoofd halen om zoiets gemeens te doen. Met Inge is dat anders, zij is geen vriendin.
Sanne klapt haar blocnote dicht en kijkt me triomfantelijk aan.
Andy en ik, wij horen bij elkaar! Hoe kàn ze zoiets doen.
‘Het is maar een boek hoor,’ sust ze en propt de blocnote onder haar kussen. Onder de crème worden haar rode wangen zichtbaar. Haar haren zijn losgeraakt: ze is kennelijk nogal opgegaan in het voorlezen. ‘In liefde en oorlog is alles geoorloofd,’ dramt ze door als ik nog steeds niets zeg.
‘Maar Andy is van mij! Jij hebt Howe toch? Wat gebeurt er dan met hem?’
Sanne aarzelt. ‘Ik vraag me af of ik je alles moet voorlezen. Je kunt er vast niet goed tegen.’
‘Hè, hoezo? Heb je hem aan de kant geschoven? Zal-ie leuk vinden!’
‘Wat kan hem dat schelen? Howe kan genoeg meiden krijgen hoor, hij is de populairste jongen van Engeland.’
‘Vertel op, wat gebeurt er met Howe?’
‘Hij krijgt een ongeluk.’ Sanne leunt iets voorover en trekt een rimpel tussen haar wenk¬brauwen. ‘Dat komt omdat hij ’s nachts stiekem zijn hotelkamer is uitge¬slopen om jou te ontmoeten. Kijk, jij en hij vonden elkaar al langer leuk, maar jij hield het geheim voor Andy en zei ook niks tegen mij.’
‘O! Maar ik hou van Andy! Wat kan mij het schelen dat Howe een ongeluk krijgt. Flauwekul.’
‘Het is mijn boek en het kan me niks schelen wat jij ervan vindt. Je haar zit raar, daarom valt Andy niet meer op je.’ Sanne giechelt triomfantelijk.
‘Wat krijgen we nou? Mag ik soms zelf uitmaken van wie ik hou of bepaal jij tegenwoordig alles? Waarom moet jij de baas spelen?’
‘Een schrijver mag schrijven wat-ie wil. En als ik wil schrijven over Andy die op mij is, dan doe ik dat.’
‘Lees het me dan maar niet meer voor. Het is waardeloos. Er klopt niets van.’
Ik probeer de blocnote te pakken, maar Sanne gooit zich op haar kussen. Ik geef niet op en al gauw zijn we in een kussengevecht verwikkeld. Als ik eindelijk aan de winnende hand ben, komt haar moeder nijdig vragen of we alsjeblieft willen gaan slapen.
Al met al val ik pas tegen half vier in slaap omdat ik nog een tijd wakker lig van Sannes opmerking over mijn haar: zij vindt het dus ook stom.